Όταν ακούμε και δίνουμε χρόνο και προσοχή στους άλλους, περιορίζοντας τις δικές μας βεβαιότητες, αντιλήψεις και προκαταλήψεις, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να μάθουμε κάτι καινούργιο και να αποκτήσουμε βαθύτερη γνώση για τη ζωή.

Στην Ελλάδα, παρά την έλλειψη αντίστοιχων στατιστικών δεδομένων, εμπειρικά παρατηρούμε ότι η οικογένεια αναλαμβάνει την πλειονότητα της φροντίδας των χρονίως πασχόντων, των αναπήρων και των ηλικιωμένων.

Στην περίπτωση σοβαρών νοσημάτων, οι συγγενείς που αναλαμβάνουν την φροντίδα αντιμετωπίζουν δύσκολες συνθήκες, χωρίς υποστήριξη, και συχνά φτάνουν στην εξάντληση και στην απόγνωση γιατί δεν γνωρίζουν τι θα έπρεπε να κάνουν.