Παρακαλούμε επιλέξτε από τα παρακάτω άρθρα:

Η ασθενοκεντρική προσέγγιση αποτελεί ανερχόμενη τάση στο χώρο της ιατρικής και χρησιμοποιείται για να περιγράψει τον ασθενή στο κέντρο της λήψης αποφάσεων.

Η ιατρική με επίκεντρο τον ασθενή βασίζεται συνοπτικά σε 3 παραδοχές:
  1. Πρώτα οι ανάγκες των ασθενών.
  2. Καμία απόφαση για μένα, χωρίς εμένα.

Πολλοί ασθενείς, όταν φτάνουν στη στιγμή να υποβληθούν σε μια εξέταση ή επέμβαση ή να ξεκινήσουν μια θεραπεία αναρωτιούνται αν ο γιατρός, τους έχει δώσει τη σωστή ιατρική γνωμάτευση και τη σωστή θεραπεία.

Είναι επίσης γνωστό ότι δεν υπάρχουν θεραπείες, οι οποίες είναι 100% αποτελεσματικές, αξιόπιστες και χωρίς παρενέργειες. Υπάρχουν πολύ λίγες κλινικές καταστάσεις, οι οποίες απαιτούν μια και μόνο απόφαση.


Στο παρελθόν, οι ιατροί δεν είχαν να διαχειριστούν επίπονες και ειλικρινείς συζητήσεις με τους ασθενείς τους. Μέχρι και τη δεκαετία του 1970, η πατερναλιστική οπτική στη σχέση γιατρού-ασθενούς, ήταν η συνήθης πρακτική στο πλαίσιο της ιατρικής πρακτικής. Για παράδειγμα ένας ασθενής με όγκο στην κοιλιακή χώρα θα μπορούσε να πληροφορηθεί ότι: «τα κύτταρα ήταν λίγο πιο δραστήρια από το κανονικό ή ότι είχε σχηματιστεί νέος ιστός κοντά στο συκώτι». Κάποιος, ο οποίος παραπέμπονταν για ακτινοθεραπεία θα πληροφορούνταν ότι: «ο αέρας δεν μπαινοβγαίνει από τους πνεύμονες, τόσο ελεύθερα όσο θα έπρεπε, οπότε θα πρέπει να ρίξουμε λίγες ακτίνες για να βοηθήσουμε τα πράγματα».


Η συμμετοχική λήψη απόφασης , αποτελεί τόσο μια ηθική επιταγή, όσο και ένα βασικό στοιχείο της υψηλής ποιότητας υγειονομικής περίθαλψης. Λόγω της έκτασης της αβεβαιότητας αναφορικά με την αποτελεσματικότητα των διαφόρων ιατρικών πράξεων, καθώς και των παρενεργειών, που πολλές φορές ενέχει η φαρμακευτική αγωγή, συχνά υπάρχουν διαθέσιμες περισσότερες από μια επιλογές ιατρικής περίθαλψης.
Υπό αυτές τις συνθήκες η «σωστή» απόφαση θα εξαρτηθεί αφενός από τα κλινικά ευρήματα, όπως αυτά θα απεικονιστούν στις κλινικές κατευθυντήριες οδηγίες και αφετέρου από τις προσωπικές προτιμήσεις του ασθενούς.


Το General Medical Council στο πλαίσιο της καλής ιατρικής πρακτικής για όλους τους γιατρούς, περιλαμβάνει την προσδοκία, ότι η συμμετοχική λήψη απόφασης θα είναι η κοινή πρακτική για όλους τους επαγγελματίες υγείας. Συγκεκριμένα, αναφέρει «οποιοδήποτε και να είναι το πλαίσιο, στο οποίο λαμβάνονται οι ιατρικές αποφάσεις θα πρέπει να εργάζεστε σε συνεργασία με τους ασθενείς σας, ώστε να διασφαλίσετε τη σωστή φροντίδα.


Η πιθανότητα για καλή έκβαση της υγείας των ασθενών, οι οποίοι λαμβάνουν τα φάρμακά τους, όπως προβλέπεται με βάση τις ιατρικές οδηγίες είναι, κατά μέσο όρο, 2,9 φορές, υψηλότερη σε σχέση με ασθενείς, οι οποίοι δεν τηρούν τις ιατρικές οδηγίες.

Πολυάριθμες μελέτες δείχνουν διαχρονικά, ότι οι ασθενείς συμμορφώνονται μόνο με το 50% των χορηγούμενων φαρμάκων. Η μειωμένη συμμόρφωση συνδέεται με μη ασφαλή χρήση φαρμάκων και αύξηση του κόστους υγειονομικής περίθαλψης.


Τελικά φαίνεται απλό. Ο ασθενής ζητάει ενημέρωση και αποτελεσματική περίθαλψη. Οι γιατροί συζητάνε μαζί του τη θεραπεία. Μετά από ανάλυση όλων των πλεονεκτημάτων και των μειονεκτημάτων, λαμβάνουν μαζί την απόφαση, η οποία θα εξασφαλίσει την καλύτερα διαθέσιμη υγειονομική περίθαλψη. Ο ασθενής είναι χαρούμενος. Ο γιατρός είναι ευτυχισμένος και η αυτοεκτίμηση του και η φήμη του ανεβαίνει στα ύψη. Όλοι κερδίζουν.


Ένας σημαντικός περιορισμός προς την εφαρμογή της συμμετοχικής λήψης απόφασης προέρχεται από την έλλειψη χρόνου. Μελέτες δείχνουν ότι κατά τη διάρκεια μια ιατρικής επίσκεψης, ο γιατρός διακόπτει τον ασθενή του, πριν προλάβει να εκφράσεις τις απορίες του, ή να εκθέσει όλες τα δεδομένα τα οποία σχετίζονται με την ασθένειά του.


Οταν έρθει η ώρα της απόφασης ποιος αποφασίζει τελικά για την εξέλιξη του περιστατικού; Ο ίδιος ο ασθενής; Οι γιατροί σε συνεργασία με τον ασθενή; Αποκλειστικά οι γιατροί; Η οικογένεια του ασθενούς; Η οικογένεια σε συνεργασία με τους γιατρούς; Πως διακρίνονται οι προτεραιότητες του ασθενούς και της οικογένειας από αυτές των γιατρών;